به سیر عشق شد حیرانی من

به سیر عشق شد حیرانی من    عجبناکم ازین طیرانی من!

خراب نرگس خمار یارم        عجب آبادم از ویرانی من

ذوات عقل را با عشق دیدم       گذشتم از حد انسانی من

ز گندم سیب چیدم بلعجب تو ! چه باغ است این- چه باغبانی من؟

صدای عشق را از نای عاقل      شنیدم یار ابجدخوانی من

کجایی ای دبستان دبیران       که بینی درس تابستانی من

برون زن از غرور خویشتن تا     شوی همسایه ی  حیرانی من

گذشتم از شمایان ای رفیقان   شفیقان را مخوان مهمانی من

ازین نازک دلان سنگی بخوردم   که شد خارا دل عرفانی من

ز قلب سوخته نومید گشتم  همانسان کز سر شیطانی من

بیا ای غمزه ی روحانی دوست   ملولم از شب حیوانی من 

 

گر چه شدم بختیار از کرم بخت یار

گرچه شدم بختیار از کرم بخت یار  کوه متاعب مراست از قسم سخت یار

ای به تو من شهربند یک نمک اینجا بخند مردم بلخ و خجند از عسلت  بختیار

دیده به تو دوخته سینه ز تو سوخته  ازهمه واسوخته این من و خوشبخت یار

یوسف کنعانیم نوبت دولت رسید     با تو عزیزی مصر با دل من رخت یار

 

باز آمدی ای روح غزلسازی من

آه باز آمدی ای روح غزلسازی من     آه باز آمدی ای لعبت آغازی من

باز بازآمدی ای اشک دل و آه نگاه     باز بازآمدی ای معرکه پردازی من

آه بازی جنون باز بگردید آغاز          آفرین بر قد و بالای خطرسازی من

ای گرانمایه ی دل- دایه ی عقل و عاقل   چه خبر از سفر مست سراندازی من

مرحبا مرتبه ی عشق- مقام عاشق    مرحبا غمزه ی معشوقه ی غمازی من

دل ربودی و نبودت هنری خوشتر ازین   یا که بازیت گرفته ست به دلبازی من

ای فدای تو جگرسوختگان شب و روز   ای بپای تو سر خلق و سراندازی من

دیده ام باز تورا با نگه بی چشمم         کور چشمی چه کند با دلک آزی من؟

شنوم بوی تورا باز ز گلهای سحر      نکند باز گذشتی ز شب آوازی من 

بهره ی من ز جهان صرف دریغ است اگر اینقدر هست که با دوست بود بازی من